How i became orthodox

Η Ορθόδοξη Εκκλησία

Η Ορθόδοξη Εκκλησία κηρύσσει το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Στην ελληνική γλώσσα ,
η λέξη για το Ευαγγέλιο είναι Ευαγγελίων που σημαίνει κυριολεκτικά «τα καλά νέα». Τα
καλά νέα του Ορθόδοξου Χριστιανισμού είναι μια διακήρυξη της απεριόριστης και θυσιαστικής αγάπης του Θεού για το ανθρώπινο είδος , καθώς και η αποκάλυψη της αληθινής μοίρας του
ανθρώπινου προσώπου. Αναλογιζόμενος το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου, ο Άγιος Γρηγόριοφ Νύσσης έγραψε τον τέταρτο αιώνα: Τα καλά νέα είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι πια απαγορευμένος ούτε εκδιώκεται από τη Βασιλεία του Θεού. αλλά ότι είναι πάλι γιος, πάλι υποκείμενο του Θεού.

Η Ορθοδοξία πιστεύει ότι ο υπέρτατος θησαυρός που θέλει να μοιραστεί ο Θεός είναι η ίδια του η ζωή. Η πίστη μας ξεκινά με την επιβεβαίωση ότι ο Θεός έχει ενεργήσει στην ιστορία για να μας επιτρέψει να συμμετέχουμε στην αγάπη και την καλοσύνη Του, να είμαστε πολίτες του Βασιλείου Του. Αυτή η πεποίθηση εκφράζεται τόσο όμορφα στην προσευχή της Λειτουργίας που λέει: «Δεν έπαψες να κάνεις τα πάντα μέχρι να μας φέρεις
στον ουρανό και να μας χαρίσεις τη μελλοντική Βασιλεία».

Η μύηση της αγάπης του Θεού Πατέρα εκφράζεται τέλεια και ενσωματώνεται στο Πρόσωπο και τη Διακονία του Ιησού Χριστού. Όλος ο σκοπός της Ενσάρκωσης του Υιού του Θεού ήταν να αποκαταστήσει την ανθρωπότητα στην κοινωνία με τον Θεό. Οι μεγάλοι δάσκαλοι και Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας επανέλαβαν συνεχώς αυτή την πεποίθηση διακηρύσσοντας ότι ο Θεός έγινε αυτό που είμαστε για να μπορέσουμε να γίνουμε αυτό που είναι.

Ο Χριστός υψώνεται ως Φως και Ζωή μας. Στο Πρόσωπό Του υπάρχει μια ενότητα ανθρωπιάς και θεότητας που ο καθένας μας καλείται να μοιραστεί. Στον τρόπο ζωής Του.
υπάρχει το μοντέλο της αυθεντικής ανθρώπινης ζωής που καλούμαστε να ακολουθήσουμε. Στη
νικηφόρα Ανάστασή Του, υπάρχει για μας απελευθέρωση από όλες τις δυνάμεις που μπορούν να μας κρατήσουν από τη Βασιλεία. Μέσω του Χριστού, λοιπόν, ο Θεός Πατέρας μας απέκτησε και μας κάλεσε να γίνουμε γιοι και κόρες Του.

ΘΕΩΣΙΣΗ θεμελιώδης αποστολή και στόχος κάθε ανθρώπου είναι να συμμετέχει στη ζωή του Θεού. Έχουμε δημιουργηθεί από τον Θεό για να ζούμε σε κοινωνία μαζί Του. Η κάθοδος του Θεού στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού κατέστησε δυνατή την ανθρώπινη άνοδο στον Πατέρα μέσω του έργου του Αγίου Πνεύματος. Η Ορθοδοξία πιστεύει ότι κάθε Χριστιανός εμπλέκεται σε μια κίνηση προς τον Θεό που είναι γνωστή ως θέωση ή
θέωση. Η

Θέωση περιγράφει το πνευματικό προσκύνημα στο οποίο κάθε άνθρωπος γίνεται όλο και
πιο τέλειος, όλο και πιο άγιος, όλο και πιο ενωμένος με τον Θεό. Δεν είναι μια στατική σχέση, ούτε λαμβάνει χώρα μόνο μετά θάνατον. Αντίθετα, η θέωση
είναι μια κίνηση αγάπης προς τον Θεό που ξεκινά για κάθε Χριστιανό με τις ιεροτελεστίες του Βαπτίσματος και συνεχίζεται σε όλη αυτή τη ζωή, καθώς και στη ζωή που θα έρθει. Σωτηρία σημαίνει απελευθέρωση από την αμαρτία, τον θάνατο και το κακό. Λύτρωση σημαίνει την ανάκτησή μας από τον Θεό. Στην Ορθοδοξία και η σωτηρία και η λύτρωση είναι μέσα στο πλαίσιο της θέωσης . Αυτό το πλούσιο όραμα της χριστιανικής ζωής εκφράστηκε
καλά από τον Άγιο Πέτρο όταν έγραψε στις πρώτες σελίδες της δεύτερης Επιστολής του ότι
καλούμαστε «να γίνουμε μέτοχοι της Θείας φύσης». Το επιβεβαίωσε και ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας όταν περιέγραψε τον άνθρωπο ως το πλάσμα που έχει λάβει την εντολή να γίνει θεός.

Αυτές είναι σίγουρα τολμηρές επιβεβαιώσεις που πρέπει να κατανοηθούν σωστά. Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατανοεί τη θέωση ως ένωση με τις ενέργειες του Θεού και όχι
με την ουσία του Θεού που παραμένει πάντα κρυφή και άγνωστη. Ωστόσο, η εμπειρία της Εκκλησίας μαρτυρεί ότι αυτή είναι μια αληθινή ένωση με τον Θεό. Είναι επίσης κάτι που δεν είναι πανθεϊστικό, γιατί σε αυτή την ένωση το θείο και το ανθρώπινο διατηρούν τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους. Με αυτή την έννοια, η Ορθοδοξία πιστεύει ότι η ανθρώπινη ζωή φτάνει στην εκπλήρωσή της μόνο όταν γίνεται θεϊκή.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ Η διαρκώς βαθύτερη ένωση κάθε Χριστιανού με τον Θεό δεν είναι μια μαγική ή αυτόματη διαδικασία. Ενώ ο Χριστός έχει καταστρέψει τις δυνάμεις της αμαρτίας, του θανάτου και της κακίας και για όλους, αυτή η νίκη πρέπει να οικειοποιηθεί από κάθε άτομο σε ασυνεργασία με το Άγιο Πνεύμα. Κάθε άτομο καλείται να ενωθεί με το « ζωοποιό και απελευθερωτικό Πνεύμα» για να συνειδητοποιήσει την πληρότητα της ανθρώπινης ζωής σε
κοινωνία με τον Πατέρα. Το Άγιο Πνεύμα είναι ο φορέας της θέωσης, καθήκον του οποίου είναι να μας ενσωματώσει στη ζωή της Αγίας Τριάδας. Ωστόσο, το Πνεύμα αναγνωρίζει πάντα την ανθρώπινη ελευθερία μας και καλεί την ενεργό συνεργασία μας ατελειώνοντας την «εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού» με την οποία έχει δημιουργηθεί ο καθένας μας
. Εκκλησία. Για τους Ορθοδόξους, η Εκκλησία είναι ο τόπος συνάντησης μεταξύ του Θεού και του λαού Του. Το Άγιο Πνεύμα και η Εκκλησία συνδέονται οργανικά. Τον δεύτερο αιώνα, ο Άγιος Ειρηναίος μας το υπενθύμισε λέγοντας:
«Όπου η Εκκλησία είναι το Πνεύμα, και όπου είναι το Πνεύμα εκεί είναι η Εκκλησία». Το Άγιο Πνεύμα κινείται στη ζωή της Εκκλησίας για να αποκαλύψει την εν Χριστώ κοινή μας ανθρωπότητα και να μας ενώσει με τον Πατέρα. Το Άγιο Πνεύμα το αποκτούμε με την εορτή της Θείας Ευχαριστίας και τη λήψη της Θείας Κοινωνίας, με τη συμμετοχή μας στα Μυστήρια, με την πειθαρχία της καθημερινής μας προσευχής και με την άσκηση της νηστείας, που όλα καταλήγουν σε μια Χριστιανική ζωή.

Το Άγιο Πνεύμα, το οποίο τιμάται ως Κύριος και Ζωοδότης, εμφανίζεται στη ζωή της Εκκλησίας για να τελειοποιήσει τη ζωή μας και να μας κάνει ανθρώπους υπεύθυνους και στοργικούς. Ο καρπός της Λατρείας είναι τα δώρα του Πνεύματος. Στην επιστολή του προς τους Γαλάτες, ο Άγιος Παύλος τα προσδιόρισε ως εξής: «αγάπη ,
χαρά, ειρήνη, υπομονή, καλοσύνη, καλοσύνη, πιστότητα, πραότητα και εγκράτεια». Ασφαλώς, αυτές είναι οι αρετές μιας χριστόμορφης ζωής. Μαρτυρούν το γεγονός ότι η αγάπη του Θεού και η αγάπη για τον πλησίον είναι αχώριστες.

ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η πραγματικότητα της θέωσης όχι μόνο μαρτυρεί την αγάπη του Θεού που θέλει να
μοιραστεί τον εαυτό Του μαζί μας αλλά εκφράζει και μια πολύ θετική άποψη για το ανθρώπινο
πρόσωπο. Η Ορθοδοξία πιστεύει ότι κάθε άτομο έχει μια εγγενή αξία και σημασία λόγω της μοναδικής σχέσης του/της με τον Θεό. Το ανθρώπινο πρόσωπο
δεν θεωρείται ποτέ ως εντελώς διεφθαρμένο. Η «εικόνα του Θεού» που μπορεί να
αλλοιωθεί από την αμαρτία, δεν μπορεί ποτέ να εξαλειφθεί. Μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας, υπάρχει πάντα η ευκαιρία για εκπλήρωση. Όταν τελούνται τα Μυστήρια ,
προσφέρονται πάντα στο άτομο ονομαστικά. Αυτή η ενέργεια όχι μόνο υπενθυμίζει την αξιοπρέπεια κάθε ατόμου, αλλά τονίζει επίσης την ευθύνη που έχει κάθε άτομο για τη σχέση του/της με τον Θεό.

Ενώ η Ορθοδοξία αναγνωρίζει την αξία του ατόμου, δεν πιστεύει ότι η ένδυση προορίζεται να είναι απομονωμένη ή αυτάρκης. Κάθε άτομο καλείται να είναι σημαντικό μέλος της Εκκλησίας. Η Ορθοδοξία πιστεύει ότι δεν μπορεί κανείς να είναι Χριστιανός χωρίς να είναι μέλος της Εκκλησίας. Η διαδικασία της θέωσης λαμβάνει χώρα
στο πλαίσιο μιας κοινότητας πιστών.

Το να είμαστε ενωμένοι με τον Θεό μέσα στην Εκκλησία δεν σημαίνει ότι καταστρέφονται οι μοναδικές μας προσωπικότητες. Δεν μας καταπίνει μια απρόσωπη δύναμη εξαναγκασμού. Όπως συμβαίνει με κάθε αγάπη που είναι αληθινή και πολύτιμη, η αγάπη του Θεού για τον καθένα μας σέβεται την προσωπικότητά μας. Η αγάπη του δεν είναι αυτή που καταστρέφει. Η αγάπη του Θεού είναι αυτή που αποκαλύπτει, εξυψώνει και τελειοποιεί τον αληθινό μας εαυτό. Εισερχόμενοι στη ζωή του Θεού, γινόμαστε τα πρόσωπα που πρέπει να είμαστε.

The dialogue STARTED WRONG

The love for the heterodox and other religions - continues - requires overt confession of the truth, and the interreligious dialogue is detrimental.

The dialogue STARTED WRONG. And should stay there, because the Catholics don't accept anything from orthodox point of view

As for the rest doctrines, it's a waste of time to try to persist with heretics, you cannot mix holy water with urinating

 

Separation of Catholic and Orthodox Churches

 The first real, although still partial, split came with the Nestorian

and Monophysite heresies condemned at the Councils of Ephesus

(431) and Chalcedon (451). A much more serious separation

occurred in 1054, when the Eastern churches and Rome mutually

excommunicated each other—ending recognition of the validity

of the other as a proper church. The two main issues involved

in this separation were the primacy of the pope and the manner

of explaining the doctrine of the Trinity. The Orthodox accepted

the pope as the most honored bishop of the Christian world, but

he was still one bishop among many. They thus did not believe

that the pope should have direct authority over all Christians.

The Orthodox Church also refused to accept the Catholic change

made to the Nicene/Constantinople Creed concerning the.

relationship of the Holy Spirit to the Father and the Son. For the Eastern

churches, the Holy Spirit proceeds from the Father alone. The

Catholic Church declares that the Holy Spirit proceeds from the

Father and the Son, Jesus. The disagreements became so intense

that they led to the mutual ex-communication of the patriarch of

Constantinople, the head of the Orthodox Church, and the papal

legate representing the power and authority of the pope as head

of the Western Church. The lengthy process of estrangement

continued until it culminated in a complete split upon the sack of

Orthodox Constantinople by the Catholic Crusaders in 1204

Διαχωρισμός Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας

 

Η πρώτη πραγματική, αν και ακόμη μερική, διάσπαση ήρθε με τον Νεστοριανό

και Μονοφυσιτικές αιρέσεις που καταδικάστηκαν στις συνόδους της Εφέσου.

(431) και της Χαλκηδόνας (451). Ένας πολύ πιο σοβαρός διαχωρισμός

σημειώθηκε το 1054, όταν οι ανατολικές εκκλησίες και η Ρώμη αλληλοεξαρτήθηκαν.

αφορίστηκαν αμοιβαία - τερματίζοντας την αναγνώριση της εγκυρότητας της εκκλησίας.

της άλλης ως κανονικής εκκλησίας. Τα δύο κύρια ζητήματα που αφορούσαν

ήταν το πρωτείο του πάπα και ο τρόπος με τον οποίο θα γινόταν ο διαχωρισμός.

της εξήγησης του δόγματος της Αγίας Τριάδας. Οι Ορθόδοξοι αποδέχθηκαν

τον πάπα ως τον πιο τιμημένο επίσκοπο του χριστιανικού κόσμου, αλλά

εξακολουθούσε να είναι ένας επίσκοπος ανάμεσα σε πολλούς. Έτσι, δεν πίστευαν

ότι ο πάπας θα έπρεπε να έχει άμεση εξουσία πάνω σε όλους τους χριστιανούς.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία αρνήθηκε επίσης να δεχτεί την καθολική αλλαγή

που έγινε στο Σύμβολο της Νίκαιας/Κωνσταντινούπολης σχετικά με το .

σχέση του Αγίου Πνεύματος με τον Πατέρα και τον Υιό. Για την Ανατολική

εκκλησίες το Άγιο Πνεύμα προέρχεται από τον Πατέρα και μόνο. Το

Καθολική Εκκλησία δηλώνει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον

Πατέρα και τον Υιό, τον Ιησού. Οι διαφωνίες έγιναν τόσο έντονες

που οδήγησαν στον αμοιβαίο αφορισμό του πατριάρχη της

Κωνσταντινούπολης, επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και του παπικού

λεγάτο που εκπροσωπούσε τη δύναμη και την εξουσία του πάπα ως επικεφαλής

της Δυτικής Εκκλησίας. Η μακροχρόνια διαδικασία αποξένωσης

συνεχίστηκε έως ότου κορυφώθηκε με την πλήρη διάσπαση κατά την άλωση της

Ορθόδοξη Κωνσταντινούπολη από τους Καθολικούς Σταυροφόρους το 1204.