Μου φανέρωσε ο Θεός το μηδέν του ανθρώπου και ότι ο σοδομισμός θα γίνει το σήμα των μελλόντων καιρών. Έπεσα σε κατάθλιψη.
«Χριστέ μου», είπα, «αν ζούσε ο παππούς μου, ο αγιασμένος παπά-Νικόλας — που δεν στεφάνωνε μέσα στον Αϊ-Γιώργη τα ανδρόγυνα που εκλέβοντο και είχαν προγαμιαίες σχέσεις, και που έδινε εντολή οι παντρεμένοι να χωρίζουν κρεβάτι τη Μεγάλη Σαρακοστή και τον Δεκαπενταύγουστο — αν ζούσε, θα πέθαινε από τη στενοχώρια του. Δεν θα το άντεχε».
Όταν έφευγε από τη ζωή, στα 97 του χρόνια, μας είπε:
«Παρακάλεσα τον Κύριο να μη ζω στα επερχόμενα χρόνια. Διότι θα είναι τέτοιας μορφής οι σατανικές ηδονές και οι συνακόλουθες παιδαγωγικές οδύνες, ώστε όσοι θα έχουν λίγη συνείδηση θα τρέχουν στα μνήματα και θα φωνάζουν: “Βγείτε εσείς οι πεθαμένοι να μπούμε εμείς οι ζωντανοί!”»
Η μητέρα μου τον ρώτησε:
«Πού το ξέρεις εσύ, πατέρα;»
«Μου το φανέρωσε ο Κύριος», της απάντησε.
Βλέπω σήμερα να επαληθεύεται η προφητεία του παππού μου. Έρχονται στο σπίτι μου άνθρωποι με πρόσωπα σκοτεινά, σαν να κουβαλούν μέσα τους ένα τσουβάλι κάρβουνα από τη δαιμονική κυριαρχία και την κόλαση που ζουν. Δεν τους λέω τίποτα. Εγώ είμαι τρισχειρότερη. Ποια είμαι να τους ελέγξω; Μιλώ μόνο για μετάνοια και επιστροφή στον Θεό, αρχίζοντας πάντοτε από τον εαυτό μου.
Ο παππούς μου ήταν άγιος άνθρωπος, διαβασμένος. Μας έλεγε ότι η πεδιάδα των Σοδόμων ήταν η πιο εύφορη του κόσμου. Γι’ αυτό τη ζήλεψε ο Λωτ και τη διεκδίκησε από τον θείο του, τον Αβραάμ. Έγινε όμως τελείως άγονη, διότι ο Θεός της επέβαλε επίτιμο λόγω της άγονης, παρά φύσιν αμαρτίας των κατοίκων της — ανδρών και γυναικών. Όλοι διέπρατταν βδελυρές πράξεις «οπίσω σαρκός ετέρας» (Ιουδ. 1:7).
Αυτό, έλεγε, θα το δείτε και στα ανθρώπινα σώματα στο μέλλον: θα ζητούν παιδιά και δεν θα γεννούν, λόγω των σιχαμερών αμαρτιών που θα διαπράττουν μεταξύ τους.
Θέλει να σώσει τα παιδιά ο Θεός. Θα πληρώσουν, όμως, τα καημένα με το ίδιο τους το αίμα αυτές τις αμαρτίες· και πολλά θα γεννιούνται με βαριά τραύματα από τα γεννοφάσκια τους, άλλα ταραγμένα και αφηνιασμένα. Γιατί τώρα μολύνουν ακόμη και το στόμα τους. Σε πιάνει αηδία. Μου φιλούν το χέρι και το πρόσωπο και δεν αντέχεται η πνευματική δυσωδία… Θα δείτε πόσα τέτοια θα γεννηθούν στο μέλλον.
Ώρες ολόκληρες παρακαλώ με δάκρυα τη νύχτα τον Χριστό:
«Δώσε μας μετάνοια, Κύριε. Αξίωσέ μας να καταλάβουμε ότι είμαστε παιδιά Σου, εικόνες δικές Σου. Είμαστε προορισμένοι για τα υψηλά, για τη Βασιλεία Σου».
Ο άνθρωπος πρέπει από τη γη να βλέπει και να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Τώρα από τη γη κατεβαίνουν στους υπονόμους και καυχώνται κιόλας. Αυτή η αναίδεια, αυτή η καύχηση, είναι χειρότερη απ’ όλα…
— Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης
Εκδόσεις Θεομόρφου, σελ. 87–89
🇬🇧 ENGLISH TRANSLATION
God revealed to me the nothingness of man and that sodomy would become the mark of the coming times. I fell into depression.
“Lord Jesus,” I said, “if my grandfather were still alive — the blessed Papa-Nikolas, who would not perform weddings in Saint George for couples who had eloped and lived in premarital relations, and who instructed married couples to separate their beds during Great Lent and the Dormition Fast — if he were alive, he would die from sorrow. He would not endure it.”
As he was departing this life at the age of 97, he told us:
“I asked the Lord not to let me live in the coming years. For the satanic pleasures and the accompanying corrective sufferings will be of such a kind that those who retain even a little conscience will run to the graves and cry out: ‘You dead, come out so that we the living may go in!’”
My mother asked him,
“How do you know this, Father?”
“The Lord revealed it to me,” he replied.
Today I see my grandfather’s prophecy being fulfilled. People come to my house with darkened faces, as though carrying within them a sack of coal from the demonic domination and the hell they live in. I say nothing to them. I am three times worse. Who am I to rebuke them? I speak only of repentance and return to God, always beginning with myself.
My grandfather was a holy and learned man. He would tell us that the plain of Sodom was the most fertile in the world. That is why Lot desired it and claimed it from his uncle Abraham. Yet it became utterly barren, because God imposed judgment upon it due to the barren, unnatural sin of its inhabitants — men and women alike. They committed abominations, “going after strange flesh” (Jude 1:7).
“This,” he would say, “you will see in human bodies in the future: they will desire children but will not conceive, because of the abominable sins they commit among themselves.”
God desires to save the children. Yet the poor little ones will suffer in their very blood because of these sins; many will be born deeply wounded from infancy, others restless and unrestrained. For now even their mouths are defiled. It fills one with revulsion. They kiss my hand and face, and the spiritual stench is unbearable… You will see how many such will be born in the future.
For hours at night I weep and pray to Christ:
“Grant us repentance, Lord. Make us worthy to understand that we are Your children, Your own image. We are destined for the heights, for Your Kingdom.”
Man is meant to look up from the earth and ascend toward heaven. Now from the earth they descend into the sewers — and even boast of it. This shamelessness, this prideful boasting, is worse than everything…
— Venerable Gerontissa Galaktia of Crete
Theomorphou Publications, pp. 87–89
